De oude koninklijke hoofdstad Luang Prabang
ligt op de plaats waar de rivieren de Mekong en de Khan samenstromen. De stad
telt vele oude houten huizen in de traditionele Lao-stijl en talrijke
historische tempels naast gebouwen met een koloniale architectuur. Ondanks de
oorlogen en de revolutie is een groot aantal historische tempels bewaard
gebleven. Tot de mooiste voorbeelden van tempelarchitectuur behoren Wat Xieng
Thong en Wat Mai.
Wat Xieng Thong is in 1560 opgericht door koning Settathirat en is een van de weinige heiligdommen die de vele plunderingen van de stad overleefde. De tempel genoot vanaf de stichting tot de communistische machtsovername in 1975 koninklijke bescherming. De wat ligt op een ommuurd terrein. De sim van de wat is gebouwd in de klassieke stijl van Luang Prabang. Deze kenmerkt zich door elkaar overlappende pannendaken die bijna tot op de grond reiken. Acht vergulde houten zuilen ondersteunen het dak. Het interieur is versierd met fresco's en met dharma-wielen op het plafond. Op de achtermuur op de buitenkant van de sim is een glasmoza‹ek aangebracht van de Thong-boom, een levensboom met herten, pauwen en tijgers.
Naast het koninklijk paleis ligt de Wat Mai of "nieuwe tempel". Met de bouw werd in 1821 begonnen. Het duurde zeventig jaar voor de tempel in gebruik genomen kon worden. De wat deed tot 1975 dienst als residentie van de patriarch van het Laotiaanse boeddhisme. De sim heeft een vijfdelig dak in de kenmerkende stijl van Luang Prabang. Op een verguld bas-reli‰f wordt het verhaal verteld van Phravet, een van de laatste re‹ncarnaties van Boeddha. Verder zijn er voorstellingen te zien uit het Ramayana-epos. Opmerkelijk zijn de scŠnes uit het dagelijks leven, met traditionele huizen, wilde dieren en olifantenprocessies. In de sim vallen de zwarte pilaren met goudkleurige decoraties op. De sim was tussen 1894 en 1947 de verblijfplaats van de Pha Bang. Tijdens het Laotiaans nieuwjaar in april vervoert men het beeldje van het Koninklijk Paleis naar Wat Mai voor een rituele reiniging.
Tegenover het Koninklijk Paleismuseum voert een steile trap over een beboste helling naar de top van Phu Si, de "wonderbaarlijke berg". De heuvel ligt in het centrum van Luang Prabang en geldt als woonplaats van de goden en beschermgeesten van de stad. Vroeger stonden de hellingen vol met tempels, maar de meeste hebben de tand des tijds niet doorstaan. Boven op de top van de heuvel heeft men een magnifiek uitzicht over de stad, het Koninklijk Paleis en de rivier de Mekong. De top is ook de uitgelezen plaats voor het meemaken van een zonsondergang.