Bago is een van de oudste steden van Myanmar. De stad is
volgens de overlevering in de zesde eeuw gesticht door twee Mon prinsen. Zij
waren op zoek naar een geschikte locatie om een nieuwe hoofdstad te bouwen. Op
een dag ontdekten ze een eilandje voor de kust van Martaban. Daarop zat een hantha of mythische gans met zijn
vrouwtje op de rug. De prinsen zagen hierin een gunstig voorteken en besloten
hier hun stad te bouwen met de naam Hanthawady of "Rijk van de Gans". Bago
heeft ooit aan zee gelegen, maar door aanslibbing is de stad steeds verder van
de kust af komen te liggen. In de elfde eeuw veroverde de Birmaanse koning
Anawratha de stad die na de val van het Eerste Birmaanse Koninkrijk weer
onafhankelijk werd. De Mon koning Binnya U riep Bago in de tweede helft van de
veertiende eeuw uit tot hoofdstad van een rijk dat het grootste deel van Neder Myanmar
omvatte. Daarmee begon een bloeiperiode die met enkele korte onderbrekingen
drie eeuwen lang zou duren. Nadien speelde de stad geen rol van betekenis meer.
De rivier de Pegu verlegde haar loop waardoor de stad de verbinding met zee
verloor. Daardoor boette de stad economisch sterk aan betekenis in. De
monumenten werden verwaarloosd en geheel aan de elementen overgelaten en
overwoekerd door het oerwoud om pas laat in de negentiende eeuw te worden
"herontdekt".
De Kyaikpun pagode ten zuiden van Bago is een van de voornaamste bezienswaardigheden die getuigen van haar grootse verleden. Het bouwwerk bestaat uit vier beelden van zittende boeddha's. Ze zitten op de vier windrichtingen met de rug tegen een reusachtige vierkanten zuil. De beelden stellen de huidige Boeddha en zijn drie voorgangers voor: Gautama en Kakusandha, Konagamana en Kassapa. Het bouwwerk is in de tweede helft van de vijftiende eeuw opgericht door koning Dhammazedi. Volgens de overlevering waren vier zusters betrokken bij de bouw van het monument. Naar verluidt zou een van de Boeddha's instorten als ‚‚n van hen zou trouwen. Bij een aardbeving in de twintigste eeuw is dat inderdaad gebeurd.
In het westen van Bago bevindt zich de liggende boeddha van Shwetalyaung dat het heiligste boeddhabeeld is van Myanmar. Het oorspronkelijke beeld is in de tiende eeuw gemaakt. In de loop der eeuwen heeft men het beeld verscheidene keren gerestaureerd. Het beeld is een van de grootste liggende boeddha's ter wereld. Glimlachend staart Boeddha over de hoofden van de gelovigen in de verte, een houding die het bereiken van het nirvana uitbeeldt. Volgens de Birmanen beeldt het beeld een ontspannen Boeddha uit en niet een overleden Boeddha, aangezien hij zijn ogen wijd open heeft en zijn voeten licht gespreid houdt. Het hoofd van Boeddha rust op een kussen dat in de twintigste eeuw is bedekt met moza‹eken. Op de achterwand van het boeddhabeeld is in reli‰fschilderingen de ontstaansgeschiedenis van het beeld te zien. De koning hing een heidens geloof aan. Op een dag stuurde de vorst een van zijn zoons het bos in om te gaan jagen. Daar ontmoette de prins een knap Mon meisje. Ze werden verliefd op elkaar en trouwden nadat de prins het meisje had beloofd dat ze haar boeddhistische geloof mocht houden. Na aankomst wilde de koning het meisje doden, omdat ze haar geloof niet wilde afleggen. Om de kracht van haar religie aan te tonen, knielde het meisje voor een heidens beeld dat prompt uit elkaar viel. De koning bekeerde zich daarop tot het boeddhisme en liet het beeld van Shwetalyaung vervaardigen.